พุทธศิลป์ปฐมบทพระปิดตากะลาตาเดียวแกะขนาดจิ๋ว พิมพ์นิยมทรงชลูด ศิลป์ช่างบรมครูโบราณยุคต้น หลวงพ่อน้อย นาวารัตน์ วัดศรีษะทอง ต.ห้วยตะโก อ.นครชัยศรี จ.นครปฐม จัดสร้างราวปี 2470 - 2475 สวยแชมป์ ไม่ผ่านการใช้งาน

สัจธรรมแห่งบรมครู หลวงพ่อน้อย วัดศีรษะทอง ปรมาจารย์ผู้สืบทอดวิญญาณแห่งลุ่มน้ำนครชัยศรี ท่านรังสรรค์ "พระราหู" จากกะลาตาเดียวตามตำรับใบลานจารขอมลาวโบราณอันศักดิ์สิทธิ์ ทุกขั้นตอนคือ พลังแห่งศรัทธา ตั้งแต่การคัดเลือกวัสดุอาถรรพ์ที่ธรรมชาติสร้างมาเพียงหนึ่งในหมื่น จนถึงการวางฤกษ์ยามประจุพุทธคุณที่แม่นยำดุจเข็มนาฬิกา

พระปิดตาองค์นี้มีขนาดแค่ กว้าง 1.2 เซนติเมตร สูง 1.7 เซนติเมตร ไม่ใช่แค่เครื่องรางแต่คือ "ประติมากรรมขนาดจิ๋ว" ที่รวมเอาศาสตร์และศิลป์มาไว้ในหนึ่งเดียว ความยากระดับสูงสูด ในพื้นที่ขนาดเล็กเพียงไม่กี่มิลลิเมตร การจะแกะกะลาที่ทั้งแข็งและเปราะให้ได้สัดส่วนพระที่สมมาตร มีนิ้วมือเรียงตัวชัดเจน และทรงพระที่อ่อนช้อยชะลูดแบบนี้ ต้องอาศัยการคุมน้ำหนักมือที่นิ่งสนิทและสมาธิขั้นสูง หากพลาดเพียงนิดกะลาจะแตกทันที นี่คือบทพิสูจน์ฝีมือ "ช่างชั้นครู" อย่างแท้จริง พุทธคุณอันเป็นนิรันดร์ พระปิดตาของหลวงพ่อน้อยไม่ได้มีดีแค่เมตตามหานิยมหรือโชคลาภ แต่เมื่อแกะจาก "กะลาตาเดียว" ตามตำรับวัดศีรษะทอง จึงมีพุทธคุณหนุนดวงชะตา ราหูเสริมบารมี และเป็นมหาอุดหยุดศัสตราวุธในตัว เรียกว่าเป็น "ของวิเศษจากธรรมชาติที่ปลุกเสกโดยยอดเกจิ"

ความเก่าของกะลา ตามหลักวิทยาศาสตร์ กะลาที่ผ่านกาลเวลานานนับหลายสิบปี เซลลูโลสและลิกนินในเนื้อไม้จะสูญเสียความชื้น ทำให้เนื้อกะลาหดตัว มีความแกร่งและแห้งสนิท เกิดความมันวาวที่เป็นธรรมชาติ ซึ่งเกิดจากการสัมผัสและอุณหภูมิแวดล้อม ไม่ใช่การเคลือบเงาใหม่ ,รอยอักขระและการเสื่อมสภาพ รอยจารด้านหลังและเนื้อกะลาที่เริ่ม "ผุพังหรือลบเลือน" ไปตามขอบร่องจาร เป็นเครื่องยืนยันความเก่าที่เป็นธรรมชาติ ร่องรอยการย่อยสลายของเนื้อกะลาตามกาลเวลาในจุดที่ถูกกรีดจารลงไป เป็นจุดพิจารณาที่ปลอมแปลงได้ยากที่สุด ,พุทธศิลป์ที่งดงาม ลายเส้นการแกะที่มีความคมลึกและสะบัดพริ้ว บนชิ้นงานที่เล็กมากๆ ขนาดยิ่งเล็กยิ่งยากและเป็นอุปสรรคของการแกะกะลา สะท้อนถึงเอกลักษณ์ ความสามารถและความชำนาญขั้นสูง ของช่างชั้นบรมครูยุคเก่า ที่ใช้ "ใจ" และ "ฝีมือ" อันเอกอุ รังสรรค์งานออกมาได้อย่างวิจิตรบรรจงเช่นนี้

ความแท้ที่ออกมาจากเนื้อมวลสาร... กะลาตาเดียวที่เก่าจัดจนเปลี่ยนสภาพเป็นฟอสซิลและเริ่ม 'ย่อยสลายด้วยตัวเอง' ตามแรงดึงดูดของกาลเวลากว่า 94-99 ปี ร่องรอยการผุพังตามธรรมชาตินี้ คือสัจธรรมที่หาได้ยากยิ่ง หากท่านเข้าใจเรื่อง 'โครงสร้างของกาลเวลา' กะลาตาเดียวแกะของวัดศีรษะทอง ท่านจะพิจารณาได้ง่าย เพียงพริบตา"

ศิลปะอาจจะเลียนแบบกันได้ แต่ "กาลเวลาที่ซึมลึกลงในโมเลกุลของเนื้อกะลา มันไม่สามารถเลียนแบบอายุขัยของเซลล์ได้ "

226-1-374xx-x